Get Adobe Flash player

Σκόρπιες Εικόνες

Είδαν...Άκουσαν...

Μπαράκι

Μπαράκι, χαμηλός φωτισμός, αδιάφορη μουσική και φόντο τα μπουκάλια με ποτά πίσω απ’ τη μπάρα.
Η ατμόσφαιρα μάλλον αδιάφορη, θέλει να σου δώσει την αίσθηση ότι αποτελείς ένα ακόμη στοιχείο σε κάποιο πίνακα της εποχής του ρεαλισμού, εκεί όπου ο ζωγράφος έχει στόχο να αναπαραστήσει την πραγματικότητα, λες και, ο ίδιος, είναι φωτογραφική μηχανή.
Να μεταφέρει τη μιζέρια και τη σκοτεινιά του χώρου.

Να σβήσει κάθε φως που θα μπορούσε να αποτελέσει ελπίδα, σπίθα ζωής.
Να βγάλει στον καμβά όλους τους φόβους των θαμώνων, τις αποτυχίες, τον πόνο, τις ανεκπλήρωτες επιθυμίες που χάνονται στην αδηφάγα καθημερινότητα.
Στα τραπέζια καθισμένοι, κουρασμένοι, οδοιπόροι μιας άδικης ζωής.
Κάπου στο  βάθος, ένας βιοτέχνης που σκέφτεται το φπα κι απέναντί του  ένας οδηγός νταλίκας που έχει μήνες να πάρει αγώγι.
Δίπλα μου ένας δημόσιος  υπάλληλος σε απόγνωση, συνομιλεί χαμηλόφωνα με τον εαυτό του. Δεν ξέρω γιατί αλλά έχω την αίσθηση πως τα χώνει σε κάποιο τύπο που παλιά έτρωγε  μαζί του.
Στην άκρη της μπάρας ο καφετζής της γειτονιάς.
Βρε πως αλλάζουν οι καιροί. Μέχρι πριν λίγους μήνες κοίταζες τις τσέπες  τους κι αναρωτιόσουν «τι διάολο είν’ αυτό που φουσκώνει εκεί μέσα?» και σήμερα ακούς το χαρακτηριστικό ήχο κερμάτων που αλλάζουν θέση χωρίς αποχρώντα λόγο.
Κάπου εκεί μέσα κι εγώ να περιμένω με ανυπομονησία την έκρηξη που αργεί. Κι όσο αυτή καθυστερεί, κι όσο ο ζωγράφος δεν αλλάζει τεχνοτροπία σκέφτομαι τη μπάρα, που με χωρίζει απ’ την αγαπημένη μου stolisnagia.
Αναρωτιέμαι τι είναι αυτό που με εμποδίζει να γεμίσω άλλη μια φορά το ποτήρι μου?
Αναρωτιέμαι ποιος είναι ο ρόλος του μπάρμαν. Να με εξυπηρετήσει ή να με εμποδίσει να βάλω το ποτό μου?
Αναρωτιέμαι αν οι πελάτες πηδάγανε πάνω απ’ τη μπάρα και γεμίζανε τα ποτήρια τους, χωρίς την άδεια του μπάρμαν, τι θα γινόταν. Αρκεί ο μπάρμαν για να τους εμποδίσει να το κάνουν?
Τι έγινε που βάλανε τις μπάρες στα διόδια? Όταν ο κόσμος αγανάκτησε τις άνοιξε και συνέχισε την πορεία του.
Τι θα γίνει με το σύρμα του ¨συντρόφου Παπουτσή¨? Ο απεγνωσμένος μετανάστης θα δειλιάσει μπροστά σ’ αυτό, όταν το διακύβευμα της παραμονής του είναι η ίδια του η ζωή?
Αναρωτιέμαι τι διάολο γίνεται με όλους αυτούς τους φράχτες, όλα αυτά τα εμπόδια, τι στόχο έχουν και  ποιος τα βάζει?
Κι όσο αναρωτιέμαι, τόσο δυσκολεύομαι να πιστέψω πως τα ίδια τα εμπόδια είναι αυτά που μας εμποδίζουν.
Κι ενώ εγώ βυθίζομαι σ’ αυτές τις τόσο αντιερωτικές σκέψεις, ο ζωγράφος μας επιτέλους αποφασίζει ν’ αλλάξει τεχνοτροπία κι αρχίζει να ρίχνει στον καμβά άναρχες πινελιές. Ο πίνακας αλλάζει όψη κι ο ρεαλισμός του εξαφανίζεται σε ποταμούς χρώματος. Η νέα εικόνα ανήκει πλέον στο φωβ. Το «αγρίμι – φωβ» κυριαρχεί και έχει σάρκα και οστά.
Είναι μια χορεύτρια σε στύλο !!!
Ένα κορμί βγαλμένο από τις 1001 νύχτες, που με τις αισθησιακές κινήσεις του τροφοδοτεί τη λίμπιντο των θαμώνων.
Η σεξουαλική πρόκληση, βρίσκει  γόνιμο έδαφος στις αντρικές φαντασιώσεις  κι αλλάζει τα πάντα στο χώρο.
Ακόμη και τα κέρματα σταματούν την κίνησή τους και προσηλώνονται στο θέαμα.
Και τώρα φίλε μου τι λες? Με ρωτά ο μπάρμαν, λες και τόση ώρα άκουγε τις σκέψεις μου.
Κι άντε εσύ Σωτήρη να του εξηγήσεις πως όλα είναι στο μυαλό μας.
Άντε τώρα να του πεις ότι οι φράχτες και οι μπάρες είναι ΜΟΝΟ ΣΥΜΒΟΛΑ.
Άντε να του συζητήσεις πως τις μπάρες τις βάζουν, αυτοί που θέλουν να ορίσουν τους όρους της συνδιαλλαγής.
Πως τις βάζουν αυτοί που έχουν συμφέρον, να ζούμε με τους δικούς τους κανόνες.
Κι άντε να χάσεις το θέαμα εξηγώντας , πως ΤΑ ΕΜΠΟΔΙΑ ΕΙΝΑΙ  ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΜΑΣ.
Πως για ν’ αλλάξουμε τη μίζερη ζωή μας πρέπει να βγάλουμε το φράχτη από μέσα μας.
Τον κοιτάζω λοιπόν με νόημα και μια μικρή δόση ευτυχίας.
Έχεις δίκιο φιλαράκι, του απαντώ, η τελευταία μπάρα που θα ρίξουμε είναι ο στύλος της χορεύτριας, γιατί κι αυτός υπάρχει για να καθορίσει το ύψος των ερωτικών  μας φαντασιώσεων.