Get Adobe Flash player

Σκόρπιες Εικόνες

Είδαν...Άκουσαν...

Φόβος φυλάει τα έρμα !!!

Πριν από λίγες μέρες στη συνέλευση της πολυκατοικίας που ζω, πήραν απόφαση να κλειδώνουν την κεντρική είσοδο μετά τις 11.00 μμ
Βέβαια αυτό δεν είναι το πρώτο μέτρο που πήρανε - και λέω πήρανε γιατί δεν συμμετείχα και διαφωνώ απόλυτα - διότι τον τελευταίο καιρό βάλαμε πόρτα ασφαλείας, θυροτηλέφωνα με κάμερες και ταμπελίτσα που απαγορεύει την είσοδο σε παιδιά που μοιράζουν διαφημιστικά φυλλάδια.
Υποψιάζομαι ότι σύντομα θα προσλάβουμε και σεκιούριτι, να μας προσέχει.

Αλλά πριν προχωρήσω ας δούμε τι έγραψε ο Κώστας Ουράνης (1890-1953) «Για ασφάλεια κυκλωθήκαμε με τείχη - και γίνανε τα τείχη φυλακή μας.», ο δε καθηγητής του Τεχνολογικού Ινστιτούτου της Μασαχουσέτης, Λέστερ Θάροου στο βιβλίο του «Tο μέλλον του καπιταλισμού» (εκδόσεις Νέα Σύνορα), γράφει σχετικά: «Στους Σκοτεινούς χρόνους, το ιδιωτικό συνέθλιψε το δημόσιο
Όποιος ψάξει λίγο θα δει ότι το 90% των διαρρήξεων γίνεται μέρα, την ώρα που ο κόσμος λείπει στις δουλειές του, εμείς όμως παίρνουμε μέτρα για τη νύχτα.
Όποιος ρωτήσει ειδικούς θα μάθει ότι είναι λάθος να κλειδώνει η κεντρική είσοδος, γιατί και επικίνδυνο σε περίπτωση σεισμού ή πυρκαγιάς - λόγω του πανικού που δημιουργείται - είναι και δεν εμποδίζει τους επαγγελματίες του είδους, να την παραβιάσουν.
Τι διάολο πάθαμε και γίναμε τέτοια ανθρωπάκια? Πως καταντήσαμε πια τόσο φοβισμένοι? Είναι τυχαία η στάση μας αυτή ή μήπως συνδέεται με τη γενικότερη συμπεριφορά μας?
Μας κλέβουν τις ζωές, τους μισθούς, το μέλλον των παιδιών μας κι αντί να αντιδράσουμε σκύβουμε το κεφάλι και προσευχόμαστε να μη μας πάρουν περισσότερα.
Οι ειδικοί λένε ότι ορισμένα από τα βασικά στοιχεία που δυσχεραίνουν την ψυχολογικά αρμονική , ομαλή και ισορροπημένη διαβίωση μας σε ένα τόπο είναι, η στέρηση του φυσικού περιβάλλοντος, η μονοτονία, η ομοιομορφία, η έλλειψη ζωτικού χώρου και τα οπτικά εμπόδια., επιπλέον η παρουσία  θορύβων σε μια περιοχή κατοικίας, η απουσία κοινόχρηστων χώρων, η αρχιτεκτονική των κτιρίων είναι και ικανά να επηρεάσουν σε μεγάλο βαθμό την ψυχολογική κατάσταση του ατόμου (Φαρσεδάκης, 1985, σελ. 87).
Καθώς η διαφορετικότητα παραμερίζεται και η πολυκατοικία γίνεται η κύρια μορφή κατοικίας, η μόνη επαφή με τον εξωτερικό χώρο είναι πια μέσω των παράθυρων και η αποξένωση των ανθρώπων μεταξύ τους καθώς και με το χώρο καθίσταται αναπόφευκτη.
Αποτέλεσμα, ο δημόσιος χώρος υποβαθμίζεται όσο η ιδιωτικός αναβαθμίζεται και όσο ο ιδιωτικός χώρος αναβαθμίζεται τόσο μειώνεται η ανάγκη για κοινωνική επαφή (σκεφτείτε μόνο τι γνωρίζεται για τον άνθρωπο με τον οποίο ζείτε στο ίδιο σπίτι – πολυκατοικία).
H ανωνυμία που είναι ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά του αστικού τρόπου ζωής δημιουργεί ένα διαφορετικό πλαίσιο κοινωνικών σχέσεων καθώς και έναν διαφορετικό τρόπο συμπεριφοράς από εκείνον που θα επέτρεπε ένα πιο οικείο περιβάλλον.
Έτσι το « έξω» με το «μέσα» δεν αποτελούν μια οργανική ενότητα και φυσικά όσο αυτά τα δύο διαχωρίζονται μεταξύ τους τόσο το «έξω» ορίζεται ως επικίνδυνο με το «μέσα» ορίζεται ως «ασφαλές».
Βέβαια οι πόλεις είναι το αντικατόπτρισμα των ανθρωπίνων κοινωνιών και οι πολυκατοικίες αντίστοιχα το αντικατόπτρισμα των σύγχρονων πόλεων.
Η καθημερινή δραστηριότητα του ανθρώπου γεμίζει από αυτοπεριορισμούς και ο χώρος δεν βιώνεται μα ούτε και οικειοποιείται από όλους τους κατά τον ίδιο τρόπο.
Τις λύσεις στο πρόβλημα της εγκληματικότητας καθώς και στο φόβο του εγκλήματος, δεν πρέπει να τις ζητάμε στα αυταρχικά μοντέλα όπως αυτό της μηδενικής ανοχής, που έχει ως αποτέλεσμα να γεμίζουν υπέρμετρα και αναίτια οι φυλακές ούτε να ξεχνάμε πως η υπερποινικοποιήση της κοινωνικής ζωής  αντί να δημιουργεί αίσθημα ασφάλειας στους πολίτες, οδηγεί σε αδρανοποίηση της κοινωνικής ευθύνης.
Ούτε ισχύει πως  αυξημένα μέτρα ασφάλειας και ειδικότερα η εξάπλωση της ιδιωτικής ασφάλειας, γεμίζοντας τη ζωή μας, τις πόλεις μας και τα σπίτια μας με κάμερες  θα βελτιώσουν την κατάσταση.
Σημαντικές επιστημονικές έρευνες έχουν δείξει πως, σε όλες τις μεγαλουπόλεις, χώροι όπως οι κεντρικοί σταθμοί του μετρό κλπ που φυλάσσονται με κάμερες και άλλα επιτεύγματα της τεχνολογίας, για τη δήθεν καταπολέμηση του εγκλήματος, είναι τελικά χώροι με υψηλό δείκτη εγκληματικότητας και φυσικά όποιος δεν ζει κλεισμένος στο διαμέρισμα του ξέρει πολύ καλά.
Είναι καιρός  να κατανοήσουμε πως η λύση δεν βρίσκεται στα ΟΧΥΡΑ είτε αυτά είναι πόλεις είτε πολυκατοικίες, γιατί με αυτό τον τρόπο είναι σαν να αποδεχόμαστε το έγκλημα και αντί να βάζουμε ως στόχο την καταπολέμηση του, απλά να προσπαθούμε να προστατευθούμε από αυτό.
Και βέβαια ο φόβος μας δεν υπάρχει μόνο απέναντι στο έγκλημα, αλλά έχει γεμίσει τη ζωή μας, είτε με τα ΜΜΕ που τον διαχέουν με κάθε δυνατό τρόπο, είτε με τα ΜΑΤ που ασκούν πρωτοφανή βία σε κάθε διεκδίκησή μας, είτε με την κυβέρνηση που με την απειλή της πτώχευσης ξεπουλά τη δημόσια περιουσία και μας παίρνει ότι έχουμε και δεν έχουμε, για να τα δώσει στα ξένα και ντόπια αφεντικά της.
Και βέβαια ο ΦΟΒΟΣ ΦΥΛΑΕΙ ΤΑ ΕΡΜΑ !!!
Αλλά ας αντιδράσουμε επιτέλους. Δεν μπορεί να καταντήσαμε τόσο ανθρωπάκια