Get Adobe Flash player

Σκόρπιες Εικόνες

Είδαν...Άκουσαν...

Στο χειρουργείο

Πριν από λίγους μήνες βρέθηκα στα εξωτερικά ιατρεία του Γενικού Κρατικού Νοσοκομείου, συνοδεύοντας ένα φίλο του οποίου ο γιος είχε σπάσει το χέρι του κατά τη διάρκεια ενός αγώνα μπάσκετ.
Θλιβερή κατάσταση αλλά δεν θέλω να μείνω σ’ αυτό.
Ο μικρός πονούσε πολύ και άρχισαν τα γνωστά. Ακτινογραφίες, εξετάσεις αίματος κλπ

Μετά από κάμποσες εξετάσεις βγήκε και η διάγνωση. Κάταγμα και θα χρειαστεί χειρουργείο, το οποίο αποφασίστηκε να γίνει την επόμενη μέρα.
Ο φίλος αγωνιούσε, έψαχνε τον καταλληλότερο γιατρό για την επέμβαση, ρωτώντας φίλους και γνωστούς μέχρι που καταλήξαμε στον Καθηγητή Χ.
Την επομένη λοιπόν ξανά στο νοσοκομείο απ’ τα χαράματα και ενώ ο μικρός εγχειρίζεται εγώ παρηγορώ τους γονείς, που έχουν ένα παράξενο προαίσθημα, όπως μου λένε.
Προσπαθώ να τους εξηγήσω φυσικά πως δεν πρόκειται για κανένα προαίσθημα, αλλά για την αγωνία και το άγχος τους, ότι ο Κος Καθηγητής είναι ένας από τους καλύτερους χειρουργούς της Ελλάδας και άλλα τέτοια τετριμμένα μεν απαραίτητα δε, αν θες να δώσεις κουράγιο σε κάποιον που βρίσκεται στη θέση τους.
Η αλήθεια είναι ότι ο χρόνος περνούσε και ο γιατρός δεν έβγαινε από το χειρουργείο.
Η εγχείρηση διαρκούσε πολύ περισσότερο από το συνηθισμένο, για τέτοιου είδους εγχειρήσεις και άρχισαν να αυξάνονται οι άσχημες σκέψεις και οι ανησυχίες μας.
Ρωτούσαμε διάφορους νοσοκόμους που μπαινόβγαιναν στο χειρουργείο, αλλά δεν καταφέραμε να πάρουμε μια απάντηση που να μας καλύψει τους φόβους.
Τα συναισθήματα σιγά σιγά άρχισαν να αλλάζουν. Αγωνία, φόβος, θυμός, θλίψη, και ξανά ο κύκλος των συναισθημάτων όμως Κος Καθηγητής δεν έβγαινε απ΄το χειρουργείο.
Πέρασαν πολλές ώρες, έξω απ’ το χειρουργείο μαζεύτηκαν κι άλλοι φίλοι και συγγενείς που έμαθαν τα νέα και ήρθαν για συμπαράσταση.
Αρχίσαμε να κάνουμε φασαρία οργισμένοι και παράλληλα καταρρακωμένοι απ’ την αγωνία. Κανείς δεν μας ενημέρωνε για την πορεία της εγχείρησης και λίγο πριν «κάνουμε ντου στο χειρουργείο» βγαίνει επιτέλους ο Κος Καθηγητής και με συντετριμμένο ύφος μας λέει ότι ναι μεν πέτυχε η εγχείρηση και ο νεαρός θα ζήσει, όμως η βλάβη στον εγκέφαλο ήταν ανεπανόρθωτη και ο μικρός δεν θα μπορέσει πια να ξαναπερπατήσει, ούτε να κινηθεί χωρίς αναπηρικό καροτσάκι. Με το χρόνο και τις κατάλληλες θεραπείες θα μπορέσει να μιλήσει σιγά σιγά.
Οι γονείς λιποθυμούν. Κανείς μας δεν ξέρει τι να πει, μόνο ένας φίλος ψελλίζει «Μα το χέρι του δεν είχε σπάσει?» κι όλοι τον κοιτάζουμε κατάπληκτοι.
Ναι το χέρι του είχε σπάσει, τι μας λέει τούτος εδώ?
Γιατρέ μήπως μιλάτε για άλλον ασθενή? Αναθαρρήσαμε, δεν ήταν το δικό μας παιδί.
Ο Κος Καθηγητής ρωτά τον βοηθό του, με μια ιδέα τρέμουλο στη φωνή. Πως ονομάζεται ο νεαρός που μόλις εγχειρήσαμε με όγκο στον εγκέφαλο?
Νικόλαος Ψ, η απάντηση … Ο γιός μου φωνάζει η μάνα… Το παιδί μας… Μα είχε σπάσει το χέρι του, δεν είχε όγκο στον εγκέφαλο…. Τι μας λέτε τώρα??????
Δεν θα σας κουράσω άλλο με στενάχωρες περιγραφές, ούτε θα συνεχίσω να παίζω με το δράμα και θα σας εξηγήσω αμέσως τι είχε συμβεί.
Ο Κος Καθηγητής ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΔΙΑΒΑΣΕΙ ΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ. Έτσι αντί να εγχειρίσει το σπασμένο χέρι, εγχείρησε τον εγκέφαλο.
ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΔΙΑΒΑΣΕΙ ΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ
Ήταν όμως ειλικρινής και το παραδέχτηκε. Ήταν πολύ πιεσμένος από το φόρτο εργασίας που είχε εκείνο τον καιρό και δεν πρόλαβε να διαβάσει τη διάγνωση.
Εμπιστεύτηκε ένα συνεργάτη του, που του είπε για όγκο στον εγκέφαλο.
ΗΤΑΝ ΕΙΛΙΚΡΙΝΗΣ κι αφού γλύτωσε το λιντσάρισμα, βλέπετε εκμεταλλευόμενος το σάστισμα μας από το σοκ που μας είχαν προκαλέσει τα λόγια του κατάφερε να ξεφύγει.
Σήμερα μάλιστα διεκδικεί τη θέση του Καθηγητή Πανεπιστημίου.
Σας θυμίζει κάτι αυτή η ιστορία?
Σας θυμίζει μήπως τον Κύριο Χρυσοχοϊδη?
ΔΕΝ ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ και κατακρεούργησε μια χώρα.
ΗΤΑΝ ΟΜΩΣ ΕΙΛΙΚΡΙΝΗΣ
Σήμερα θέλει να γίνει και Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ.
Αλήθεια που καταντήσαμε από το σοκ του μνημονίου?
Του επιτρέπουμε να κυκλοφορεί στα κανάλια και να δηλώνει ειλικρινής.
Στ’ αρχαία χρόνια η τιμωρία του θα ήταν η ΕΞΟΡΙΑ ή κάποια ακόμη σκληρότερη.
Ο άνθρωπος αυτός βρίσκεται σ’ αυτή τη θέση, του βουλευτή, γιατί κάποιοι έλληνες τον θεώρησαν κατάλληλο για να υπερασπιστεί τα συμφέροντα τους.
Ήταν η φωνή τους στο κοινοβούλιο. Ο εκπρόσωπός τους. Ο υπερασπιστής των δικαιωμάτων τους.
Και τι έκανε? Ούτε καν διάβασε – δεν είχε χρόνο – τι ζητούσαν από αυτούς που εκπροσωπούσε οι κύριοι του ΔΝΤ και της ΕΕ.
ΟΥΤΕ ΚΑΝ ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΙ ΖΗΤΟΥΣΑΝ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΨΗΦΟΦΟΡΟΥΣ ΤΟΥ
Δεν τον κατηγορώ για την όποια άποψή του (ΝΑΙ ή ΟΧΙ στο μνημόνιο). Τον ΚΑΤΗΓΟΡΩ διότι ΔΕΝ ΕΚΑΝΕ ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΟΥ.
Δεν έκανε αυτό για το οποίο τον έστειλαν στο κοινοβούλιο οι ψηφοφόροι του. Δεν έκανε το υποτιθέμενο ΑΥΤΟΝΟΗΤΟ.
ΑΔΙΑΦΟΡΗΣΕ ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΘΗΚΟΝ ΤΟΥ.
Βλακεία ή Θράσος?
Ανικανότητα ή Αδιαφορία?
Συνέργεια ή Κομματικό καθήκον?
Δόλος ή Υπαλληλικό καθήκον?
Ότι κι αν είναι από τα παραπάνω, θα έπρεπε ο «κύριος» αυτός να διωχθεί ως επίορκος.
Να διωχθεί για παράβαση καθήκοντος τουλάχιστο.
Και για να είμαι συνεπής με τη «γραμμή» της εφημερίδας, που έχει θέμα «2012 Το τέλος του κόσμου?» σας λέω και τούτο
Δεν ξέρω αν θα έρθει το τέλος του κόσμου το 2012, όμως το τέλος της Ελλάδας θα έρθει σίγουρα, αν αφήνουμε αυτούς που στείλαμε στο κοινοβούλιο (ή μήπως έπρεπε να το λέμε ΚΥΝΟΒΟΥΛΙΟ μια και οι περισσότεροι από αυτούς που βρίσκονται εκεί μοιάζουν με τα υπάκουα ζωντανά) , με σκοπό να υπερασπιστούν τα συμφέροντά μας, να υπερασπίζονται τα συμφέροντα των τοκογλύφων αφεντικών τους ή να αδιαφορούν.
Σωτήρης Παπαμιχαήλ