Get Adobe Flash player

Σκόρπιες Εικόνες

Είδαν...Άκουσαν...

Οι ήχοι της πόλης

ΟΙΚΟΨΥΧΟΛΟΓΙΚΟ ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΗΜΑ

Βύρωνας  Σε μια γειτονιά, ανάμεσα σε δύο κόσμους.
Στον κόσμο της πόλης και στον κόσμο του βουνού.
Ας συστηθώ όμως Είμαι ο Λίο  (Έτσι με αποκαλεί η Πόπη)

Είμαι λοιπόν ο Λίο και είμαι ΤΥΦΛΟΣ
Βλέπω όμως με τ’ αυτιά μου.
Για μένα εικόνες είναι οι ΗΧΟΙ
Με το μυαλό μου, τη φαντασία μου τους δίνω χρώμα. Κατόπιν τους συνδέω μεταξύ τους.  Τους συνδέω, με τη σειρά που έρχονται κι αυτή η αλυσίδα τους δίνει κίνηση.
Η έκταση κάθε ήχου, η διάρκειά του, η χροιά, η ένταση μαζί με την κίνηση και το χρώμα του   δημιουργούν μέσω της φαντασίας μου ζωή.
Εκατομμύρια ήχοι, χρώματα να κινούνται άναρχα στο νου μου .
Αυτό αποκαλώ η ζωή των ήχων. Μια ζωή έγχρωμη.
Κι έπειτα είναι το σούρουπο . Έρχεται σιγά – σιγά η σιωπή και θα χαθούν οι ήχοι.
Έρχεται ο ύπνος κι ο «θάνατος», η απόλυτη σιωπή. Το μαύρο χρώμα του ήχου.
Όταν οι ήχοι λιγοστεύουν κι απομακρύνονται το ξέρω πως νυχτώνει.
Όταν είμαι στο βουνό, πεθαίνω και γεννιέμαι καθημερινά.
Πεθαίνει  εκεί η φύση κι ανασταίνεται  αληθινά. Η μια κατάσταση σέβεται την άλλη.
Οι ήχοι έχουν αρμονία και μελωδία.  Η ζωή έχει ευγένεια.
Η σιωπή δεν διακόπτεται σχεδόν ποτέ. Οι ήχοι της κοιμισμένης φύσης είναι το νανούρισμά της.
Όταν είμαι στην πόλη και οι δύο καταστάσεις  μοιάζουν φτιασιδωμένες. Μοιάζουν πρόστυχες.
Ούτε η ζωή, ούτε ο θάνατος είναι αυθεντικές καταστάσεις.
Οι ήχοι της πόλης  δεν έχουν ρυθμό, δεν έχουν αρμονία, δεν έχουν καμιά μελωδία. Ήχοι γεμάτοι άγχος, χωρίς πλαστικότητα, μεταλλικοί η βραχνοί, οξείς η υπόκωφοι , έντονοι κι άρρυθμοι εναλλάσσονται χωρίς αποχρώντα λόγο.
Αδύνατον σχεδόν να ξεχωρίσεις τη μέρα απ’ τη νύχτα  κι όταν κάπου κάπου ξεγελαστείς , όταν καταφέρεις να κοιμηθείς, όταν κλείσεις τα αυτιά σου, όταν για λίγο έστω ξεχαστείς και ζήσεις το μαύρο της νύχτας, είναι σίγουρο πως δεν θα διαρκέσει για πολύ.
Στην πόλη δεν πεθαίνεις και δεν ανασταίνεσαι ποτέ. Στην πόλη ζούνε μόνο οι ζωντανοί νεκροί. Η πόλη ανήκει στα ζόμπι,


05.30 τα ξημερώματα
Ξεγελάστηκα και με πήρε ο ύπνος. Νόμισα πως ξέφυγα. Για κάποιο περίεργο λόγο η πόλη κοιμήθηκε … έτσι νόμισα.
Δυο μεταλλικοί βραχίονες τραντάζουν χωρίς ρυθμό ένα κάδο φτιαγμένο από το ίδιο υλικό.
Τον αδειάζουν από τις αποδείξεις της ευμάρειάς μας.
Είναι το σκουπιδιάρικο του Δήμου και το συνοδεύουν οι αλαλαγμοί  των συνοδών του.
Δυστυχώς δεν προλαβαίνω να γράψω τις νότες αυτής της μελωδίας σε χαρτί. Είμαι όμως σίγουρος πως κάποια στιγμή θα τα καταφέρω. Δεν είναι δα και τόσο δύσκολο. Καθημερινά στις 5.30 τα ξημερώματα  ακούω την ίδια μελωδία. Μάλλον την ακούτε κι εσείς.
Είναι μια μελωδία της πόλης.
Καλό ξύπνημα σε όλους μας, όμως δεν είναι άσχημη ιδέα  να θυμόμαστε τα λόγια του Κομφούκιου
«όταν ζεις με το λιοντάρι συνηθίζεις το βρυχηθμό»
Δυστυχώς συνηθίσαμε να μελαγχολούμε, συνηθίσαμε να μην ακούμε, συνηθίσαμε να πονάμε, να αδιαφορούμε. Συνηθίσαμε ΝΑ ΜΗΝ ΑΚΟΥΜΕ.
Δε χρειάζεται φυσικά να σκοτώσουμε το «λιοντάρι», για να ακούσουμε ξανά τη μελωδία της φύσης. Ας δοκιμάσουμε καλύτερα μια βόλτα στο βουνό, ας  ξενυχτήσουμε στους ήχους του μια νύχτα. Ας απολαύσουμε το νανούρισμά του κι ας ξυπνήσουμε ένα πρωί με μια  διαφορετική μουσική.
Κι αν αυτό είναι δύσκολο υπάρχει λύση που η «πόλη» μας προσφέρει .
Η «πόλη» που αφυδατώνει τη ζωή μας κάνοντάς την εμπόρευμα και διαφήμιση.
Ακόμη κι αυτή η φυλλάδα που κρατάτε στα χέρια σας – εύκολα η δύσκολα – θα συνόδευε το παραπάνω κείμενο  με την κατάλληλη  διαφήμιση.  Πως αλλιώς θα επιβιώσει ?
ΑΓΟΡΑΣΤΕ ΛΟΙΠΟΝ  ΜΕΛΩΔΙΚΑ ΞΥΠΝΗΤΗΡΙΑ  ΑΗΔΟΝΟΠΟΥΛΟΥ ΜΕ ΗΧΟΥΣ ΑΗΔΟΝΙΩΝ.
Είμαι ο Λίο και είμαι ΤΥΦΛΟΣ

© Copyright, palioxaraktiras

 

Ένα άρθρο μου για την εφημερίδα ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ